Alicja mogłaby mieć większe oczy. Większe - ogromne: jak kwiaty piwonii, z miękkimi, białymi powiekami i rzęsami w rzędy jak czarne, maluczkie pióropusze. Mogłaby mieć skórę jakąś taką bardziej: ze mgły i pasteli, jakby Alę-mianownik wyjęto ze snu o narodzinach wszelkich wenus tego świata.
Ala mruży powieki - woalka rudych rzęs przysłania małe oczy, małe oczy ciemnieją.
- Mógłbyś mi się przyśnić - narzeka po cichu. Cała jest pełna wyrzutu: ręce splecione za plecami, uśmiech sięgający oczu; w każdym jej ruchu okropnieje szczerość.
Nie ma sarnich oczu, pełnych warg i jasnej skóry. Jej palce nie potrafią uwodzić gracją, niespecjalnie piękne, raczej nie smukłe. Nie ma ciętego dowcipu, nie znosi filozofowania. By zjednać sobie ludzi, Ala zasadza w nich przywiązanie do jej dobrego półuśmiechu. Patrzą lub nie, są blisko lub blisko ich nie ma, a ona półuśmiecha się łagodnie, pełna mądrej ufności we własne ręce i ze spojrzeniem otwarcie podstępnym. Nieważne, czy oni patrzą, czy nie, ona:
Jestem pewność, jestem przekonanie, mówi oczami.
Mijają spotkania i niespotkania, zieją rany nieobecności, uradza się sina tęsknota, a usta Alicji rozciągają się w uśmiechy, lekko, prawie czule.
Czasem zastanawia się, czy gdyby potrafiła mniej pewnie kłamać, owijać włosy wokół palców, ciszej śpiewać
albo gdyby śmiała się perliście, patrzyła oczyma jak pąki piwonii, miała mleczną skórę
albo gdyby plątanina jej myśli bardziej niż wulkaniczne jezioro przypominała górski potok
Czy wówczas
Miałbyś czelność nazwać jej uśmiech pięknym? tak, jak teraz? potrafiłbyś równie spokojnie, co w tej chwili, rzucać wyzwanie spojrzeniu Ali swoim własnym i opowiadać jej o świecie, o tym, jak wygląda świat za oknami, jak wygląda świat pod powiekami, jak wygląda życie i czemu nie istnieje antycząstka, czemu nie ma nieżycia.
- Hej. - Macha mu ręką przed oczami. - No. Nie trać mnie z oczu.
Mógłbyś mi się przyśnić.
Ala śni o kobiecie z czerwonymi włosami sięgającymi ziemi. Ala nie wie, jak może śnić o tak cudownych włosach, bo nigdy nie widziała niczego piękniejszego od nich, a przecież sny skądś muszą brać skały do ociosania, no nie?
Czerwień, czym jest czerwień, kiedy słowa nic nie znaczą.
Ala patrzy, jak kobieta przechyla głowę - ciut ciut - a pasma płyną wraz z tym ruchem. Światło migocze między pasmami, Ala śni o malinach krwawiących palce, śni o czereśniach, śni o ostrym słońcu południa, cieple wieczoru, siności poranków. Usta układają się w: Alicja, serce.
Pięć uderzeń, Ala wie, że wkrótce szkatułka wyrwie się z piersi, wyrwie się, niebieskawa, pobiegnie wprost w ramiona, a nad nimi usta już układają się w: chodź do mnie, serce.
Ala śni o spienionym morzu, o śpiewie wiatru przesmykującego między ścianami pereł. Jest dudnienie grzmotów gdzieś wysoko ponad bąblem powietrza, ale to nic, bo jest też kap kap - najbliższe ukołysaniu tętniczemu, znajome kap kap kap. Kroki jak pudełka zapałek - sen rzeczywistość noc dzień jawa sen. Ręce bielsze niż zapamiętała, ciemniejsze niż zapamiętała. Oczy pełne tego czegoś. Czerwień jak dłoń czerwień jak d ł o ń ch w y t a j ą c a tę Ali, jak zamykanie oczu z głową tuż obok, jak nieskończoność niedopowiedzeń. Jak maki rosnące przy rzece, jak rzeka krwi, jak rzeka niosąca kwiaty piwonii daleko od domu. Jak kompot z truskawek, jak soczyste, słodkie truskawki, jak oczy martwiejące w chorobie, jak mieszanka ślinokrwi, jak otwarte żebra. Jak wiśnie, sady wiśniowe, jak porzeczki, porzeczkowe wszechświaty, słodkie konfitury
j a k r ę c e u m a cz a n e p o ł o k c i e w tobie w t o b i e w t o b i e.
Zaśnięcie w południe i obudzenie się przy świtaniu letniego wieczoru. Zapach gasnącej rosy. Zapach siana. Krzyk dzieci. Śmiech dzieci. Płacz dzieci. Przednocne pachnienie jaśminu. Noc majowa. Krzywda. Odkupienie. Sen.
- Mógłbyś mi się przyśnić - mówi mu z wyrzutem.
Ali śni się kobieta o czerwonych włosach jak płótno farbowane w malinowej krwi.
Ala śni o komnacie - perle.
Mógłbyś się jej przyśnić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz